Trzy królestwa twojego życia - dlaczego czujesz się wewnętrznie rozdarta?

 

Budzisz się zmęczona mimo pełnych ośmiu godzin snu. Lista zadań rośnie szybciej niż udaje się ją realizować. Telefon od szefa, wiadomość od partnera, przypomnienie o własnych zaniedbanych potrzebach - wszystko dzieje się jednocześnie i domaga się natychmiastowej uwagi. Wieczorem kładziesz się z poczuciem że byłaś wszędzie i nigdzie jednocześnie. Żadna sfera nie dostała tego, czego naprawdę potrzebowała. Ta myśl nie daje spać.

Wyobraź sobie żonglera, który kręci trzema talerzami na patykach. Musi biegać między nimi, podkręcać każdy zanim spadnie i roztrzaska się na podłodze. Im szybciej biega, tym bardziej jest zadyszany. Jeden moment nieuwagi i talerz spada - trzask, kawałki wszędzie. Próbuje dalej z dwoma talerzami i rozbiciem u stóp. Pot na czole, panika w oczach. To nie jest pytanie o talent czy wysiłek żonglera. To pytanie o samą metodę, którą próbuje utrzymać wszystko w ruchu.

Co by było, gdybyś przestała żonglować i zaczęła dowodzić? Zamiast desperackiego podtrzymywania wszystkiego jednocześnie - świadome kierowanie uwagą tam, gdzie jest teraz potrzebna. Zamiast poczucia winy za to, czego nie robisz - jasność co do tego, co robisz i dlaczego. To nie wymaga supermocy ani rezygnacji z któregoś obszaru życia. Wymaga zrozumienia fundamentalnej prawdy: zarządzasz trzema królestwami. Czy tego chcesz, czy nie. Czy robisz to świadomie, czy nieświadomie. Pytanie brzmi tylko: jak dobrze i skutecznie to robisz?

Jesteś menedżerką własnego życia

Peter Drucker pisał o pięciu kluczowych zadaniach każdego menedżera: ustala cele, organizuje zasoby, motywuje ludzi, komunikuje się z otoczeniem, mierzy wyniki i doskonali umiejętności zespołu. Każdy menedżer robi to zawsze - bez względu na to, czy jest tego świadom, czy nie. Może to robić dobrze albo źle, ale nie ma opcji "nie robić tego wcale". Gdy przestaje ustalać cele, przestaje organizować, przestaje motywować - nie przestaje być menedżerem. Po prostu staje się kiepskim menedżerem.

Teraz pomyśl o swoim życiu. Czy nie jesteś przypadkiem szefową samej siebie? Ustalasz cele - choćby nieświadomie, wybierając co zrobisz jutro. Organizujesz zasoby - swój czas, energię, uwagę, pieniądze. Motywujesz - siebie, żeby wstać rano i działać mimo zmęczenia. Komunikujesz się - z rodziną, szefem, samą sobą w wewnętrznym monologu. Mierzysz efekty - choćby przez poczucie satysfakcji lub frustracji na koniec dnia. I doskonalisz swoje umiejętności - albo tego nie robisz, i wtedy stoisz w miejscu podczas gdy świat mknie do przodu.

Różnica między dobrym a kiepskim menedżerem? Dobry robi to wszystko świadomie, ze strategią, z planem. Kiepski działa chaotycznie, reagując na pożary, gasząc jeden tylko po to by kolejny wybuchł za chwilę. Pytanie nie brzmi "czy zarządzam swoim życiem" - odpowiedź zawsze brzmi "tak". Pytanie brzmi: "jak dobrze i skutecznie to robię?"

Poznaj swoje trzy królestwa

Zanim zaczniesz skutecznie zarządzać, musisz wiedzieć czym zarządzasz. Nie jednym monolitem "życia", ale trzema odrębnymi królestwami, z których każde ma własne prawa, własne potrzeby, własny rytm działania.

Pierwsze królestwo to TY SAMA. Twoja energia, zdrowie fizyczne i psychiczne, rozwój osobisty, pasje których nikt cię nie zmusza realizować, czas dla siebie kiedy możesz po prostu być. To fundamentalne królestwo, bo jeśli ono upada - upadają pozostałe. Nie możesz być dobrą pracownicą ani partnerką gdy jesteś wypalona, chora, wewnętrznie pusta, funkcjonująca na autopilocie bez kontaktu z sobą.

Drugie królestwo to NAJBLIŻSI. Partner, dzieci, rodzice, przyjaciele. Relacje które budują twoje życie emocjonalne, dają poczucie przynależności i sensu. Dom jako przestrzeń fizyczna i emocjonalna, miejsce gdzie możesz zdjąć maskę. To królestwo które nadaje znaczenie wielu twoim wysiłkom, ale też wymaga czasu, uwagi, obecności nie tylko fizycznej ale mentalnej - gdy jesteś ciałem, ale myślami gdzieś indziej.

Trzecie królestwo to PRACA I KARIERA. Projekty, zespół, rozwój zawodowy, budowanie pozycji, realizacja ambicji zawodowych. To królestwo które często najgłośniej domaga się uwagi, bo ma konkretne terminy, mierzalne wyniki, zewnętrzną presję szefa czy klientów czekających na efekty. Deadline nie negocjuje.

Popularne "work-life balance" zakłada podział na dwa obszary: pracę i życie. Ale pod słowem "życie" kryją się dwa zupełnie różne królestwa - osobiste i prywatne. Potrzeby twojego rozwoju osobistego nie są tożsame z potrzebami twojej rodziny. Możesz zaniedbywać siebie będąc jednocześnie świetną partnerką i pracownicą, oddającą wszystko innym. Lub odwrotnie - możesz dbać o swój rozwój kosztem relacji. Te podziały mają znaczenie.

Anatomia konfliktu wewnętrznego

Każde królestwo ma różne potrzeby, różny rytm, różne priorytety. Królestwo zawodowe woła: "pilny projekt, deadline jutro, wszyscy czekają!". Królestwo prywatne szepcze: "kiedy ostatnio rozmawiałyśmy godzinę bez telefonu, naprawdę rozmawiałyśmy?". Królestwo osobiste ledwo słyszalnie przypomina: "pamiętasz kiedy ostatni raz miałaś czas żeby po prostu pomyśleć, odetchnąć, być sama ze sobą?". I tu powstaje fundamentalny konflikt: masz jeden zasób - swoją uwagę, energię, czas - który trzeba podzielić między trzy głośno domagające się królestwa.

Praca pochłania wieczory i weekendy, więc rodzina dostaje okruchy twojej zmęczonej obecności - ciało na kanapie, ale umysł wciąż w biurze. Albo poświęcasz się rodzinie tak bardzo, że nie masz czasu na własny rozwój, pasje, regenerację - i powoli stajesz się wersją siebie którą ledwo rozpoznajesz w lustrze. Albo rzucasz się w rozwój osobisty - kursy, szkolenia, książki, medytacje, kolejne certyfikaty - ale twój partner zaczyna mówić że "więcej czasu spędzasz z tymi ludźmi na webinarach niż ze mną". Każdy wybór to jednocześnie rezygnacja.

Momenty gdy trzeba wybrać są szczególnie bolesne. Szkolenie zawodowe w weekend urodzin dziecka. Wieczór dla siebie kosztem rozmowy z partnerem który potrzebuje wsparcia. Projekt dla klienta kosztem własnego zdrowia - "jeszcze ten jeden sprint, potem odpoczną". Po każdym takim wyborze zostaje poczucie winy, niedosyt, przekonanie że "coś robię nie tak, inni jakoś sobie radzą".

A co się dzieje gdy jedno królestwo systematycznie "zjada" pozostałe? Zaniedbany obszar najpierw krzyczy i domaga się uwagi - bóle głowy, konflikty w relacjach, frustracja w pracy. Ale jeśli ignorujesz te sygnały wystarczająco długo, coś dziwnego się dzieje. Królestwo cichnie. Przestaje się domagać, przestaje krzyczeć. I wtedy zaczyna podupadać. Relacje stają się powierzchowne, zdrowie pogarsza się, kariera stoi w martwym punkcie. W skrajnych przypadkach królestwo popada w ruinę - rozwód, wypalenie, choroba. A gdy w końcu zauważasz ruiny, nie masz już pomysłu jak odbudować to królestwo.

Balansowanie, nie równowaga

Większość ludzi myśli o równowadze jako o statycznym stanie: równa ilość uwagi dla każdego królestwa, codziennie, bez wyjątków. To piękna fantazja i kompletnie nierealistyczne założenie, które skazuje na poczucie permanentnej porażki.

Prawdziwe życie wygląda inaczej. Czasem projekt wymaga dwóch tygodni intensywnej pracy - i to jest okej, jeśli świadomie wiesz że to sprint, nie maraton, i masz plan jak wrócić do pozostałych królestw po jego zakończeniu. Czasem dziecko przechodzi trudny moment i potrzebuje więcej twojej obecności - i to też jest okej, jeśli nie zaniedbasz tego przez lata. Czasem ty sama przechodzisz kryzys i potrzebujesz więcej czasu dla siebie - i to również jest w porządku, jeśli komunikujesz to bliskim zamiast wycofywać się w milczeniu.

Różnica między "równowagą" a "balansowaniem" jest kluczowa. Równowaga to stan - coś co osiągasz i utrzymujesz bez ruchu. Balansowanie to działanie - nieustanny ruch, dostosowywanie, świadome przesuwanie uwagi tam gdzie jest teraz potrzebna, z pełną akceptacją że jutro może być inaczej.

Wyobraź sobie ogrodniczkę z trzema grządkami. Wiosną więcej uwagi wymaga jedna, latem inna, jesienią trzecia. Mądra ogrodniczka nie próbuje podlewać wszystkiego tak samo przez cały rok. Wie kiedy które królestwo jej ogrodu domaga się większej troski, ale nigdy nie pozwala żeby któreś całkowicie uschło i przestało dawać plony. To nie perfekcja we wszystkim jednocześnie. To świadome zarządzanie w czasie, z pełną akceptacją sezonowości życia.

Moc nazwania

Samo nazwanie trzech królestw to już otwarcie nowych możliwości. Nagle to co wydawało się chaotycznym kłębkiem sprzecznych obowiązków, zyskuje strukturę. Widzisz nie "wszystko naraz co mnie przytłacza", ale trzy wyraźne obszary z których każdy możesz rozpatrzyć osobno, zrozumieć jego potrzeby, ocenić jego stan.

Przestajesz winić siebie za niemożliwe. Bo faktycznie jest niemożliwe być doskonałą matką, liderką zespołu i osobą dbającą o swój rozwój - wszystko równocześnie, każdego dnia, w każdej godzinie, na maksymalnym poziomie. Nikt tego nie osiąga. Ci którzy wydają się to robić albo oszukują w mediach społecznościowych, albo płacą cenę której nie widzisz.

Rozpoznanie trzech królestw to dopiero początek drogi, nie jej koniec. To jak otrzymanie mapy terenu który dotąd wydawał się bezkształtnym lasem. Mapa nie zbuduje za ciebie domu, ale pokazuje gdzie jest droga, gdzie rzeka, gdzie płaski teren nadający się pod fundamenty. Możesz teraz podejmować świadome decyzje zamiast błądzić w ciemności zgadując kierunek.

Co dalej?

Nie musisz być perfekcyjna we wszystkim jednocześnie. To przekonanie więzi cię bardziej niż jakiekolwiek zewnętrzne ograniczenia. Kontrola nad życiem nie oznacza perfekcji - oznacza świadomość i wybór. Wiedzę dokąd kierujesz swoją uwagę w tej chwili i dlaczego. Akceptację że czasem inne królestwo poczeka, bo to tutaj jesteś teraz potrzebna najbardziej.

W kolejnych artykułach poznasz bohaterki i bohaterów którzy uczą się zarządzać swoimi królestwami - każdy inaczej, bo każdy ma inny styl, inne wyzwania, inną sytuację życiową. Zobaczysz jak radzą sobie z konkretnymi problemami. Jak budują wizję dla każdego królestwa. Jak wybierają cele które rzeczywiście mają znaczenie. Jak podejmują trudne decyzje wiedząc że każdy wybór to jednocześnie rezygnacja.

Na dziś zostaw sobie jedno pytanie: które z twoich trzech królestw najbardziej potrzebuje teraz twojej uwagi? Nie próbuj jeszcze nic zmieniać, nie planuj wielkich ruchów. Po prostu zauważ. Nazwij. Rozpoznaj stan każdego królestwa szczerze, bez osądzania siebie.

A jeśli chcesz kontynuować tę podróż ku świadomemu życiu - dodaj nasz blog do ulubionych. Kolejne artykuły niebawem, gotowe pokazać konkretne narzędzia i prawdziwe historie ludzi którzy odnaleźli swoją drogę przez te trzy królestwa.